IXTORIAX

Cando era nova gustábanme as historias de maxia. Na adolescencia, a negra. Pero antes e despois sempre preferín a branca. A das meigas das que me falaba a avoa cando tiña ocasión. Aquelas tardiñas diante da lareira de pedra na cociña da casa de Noisame. A que lindaba por diante coa estrada que ia e viña á vila. Por detrás co río de pedra e ferro polo que circulaban os vagóns amodo. Antes da curva. Cando os miraba pasar, sobre todo de noite, a xente que aparecía nas fiestras, contaba historias de vidas en outros mundos. Cada quen a súa. Eu imaxinaba sempre que algún día sería pasaxeira nun deses vagóns. Máis que fuxiría pola estrada. As estradas levan a sitios concretos, os trens parece que te levan a calquera sitio, incluso a algúns de conto. Ou iso pensaba eu daquela. Despois marchei, nun autobús, pola estrada cara a vila. Da vila á unha cidade que non coñecía e da que apenas escoitara falar. A estudar bacharelato, nun colexio de monxas e curas, cunha aparencia sinistra a primeira...