MEIGA · 1

Cando era nova gustábanme as historias de maxia. Na adolescencia, a negra. Pero antes e despois sempre preferín a branca. A das meigas das que me falaba a avoa cando tiña ocasión. Aquelas tardiñas diante da lareira de pedra na cociña da casa de Noisame. A que lindaba por diante coa estrada que ia e viña á vila. Por detrás co río de pedra e ferro polo que circulaban os vagóns amodo. Antes da curva. Cando os miraba pasar, sobre todo de noite, a xente que aparecía nas fiestras, contaba historias de vidas en outros mundos. Cada quen a súa.

Eu imaxinaba sempre que algún día sería pasaxeira nun deses vagóns. Máis que fuxiría pola estrada. As estradas levan a sitios concretos, os trens parece que te levan a calquera sitio, incluso a algúns de conto. Ou iso pensaba eu daquela.

Despois marchei, nun autobús, pola estrada cara a vila. Da vila á unha cidade que non coñecía e da que apenas escoitara falar. A estudar bacharelato, nun colexio de monxas e curas, cunha aparencia sinistra a primeira vista. Pero pronto foi un espazo case que máxico. Mesmo con portas secretas e cabozos ocultos.

Grazas ao meu tio Pedro, que cando era novo marchou do pobo e fixo cartos tratando con madeira. Todo o mundo necesitaba madeira para construír. Mal ou ben. E á súa dona, á que coñeceu alí e da que din todos que namorou de primeiras. Ela tamén parecía que bebía polos seus ollos. Aínda que gardaban ben as formas. En público.

Cando topei con aquel libro, era xa o final do verán de 1967. Pouco máis dun mes antes de empezar as clases do sexto curso do bacharelato. Pensando xa en que facer na PREU para prepararme para a Universidade. Coa idea firme, supoño que ben influenciada polo que ia vendo na casa de meu tío do seu mundo profesional, a estudar enxeñería. Quería ser unha das primeiras mulleres en licenciarme nesa carreira. O fun... pero iso é outra historia.

Vivía con alegría. Coas preocupacións habituais dunha rapaza da miña idade. Cos mesmos intereses e algún máis. A herdanza da miña terra, transmitida con agarimo, dos ollos e das mans da miña avoa, da miña nai. Escondida ás veces en público, polas circunstancias. Vivía con certa inocencia, pero non con acomodo. O que sucedía ao meu arredor, naquela cidade ás veces escura, sempre ruidosa, merecía ás veces da miña atención. E os días pasaban, ao seu ritmo. Vivía sen medo, pouco consciente do mal que se agochaba nas sombras cando non miraba. Até que o coñecín. E o perdín todo. A alegría, a inocencia. E despois tamén o medo, que transformei en determinación para ser eu quen o provocara.

Unha tarde noite de principios de outono. Volvía a casa camiñando pola beira da estrada. O único anaco sen construcións dende a praia. As compañeiras e compañeiras colleron o bus. A algúns viñeron recollelos. O coche paroume diante, acantoándome. Nun instante, me tiñan dentro. Dous homes grandes, un a cada lado, no asento traseiro, berrándome para que calara. Non lembro ter dito nada. Non entendía nada. Un conducindo. Aquel coche grande, parecía un que tiña un amigo de meu tío. Saíu da cidade cara ao interior. Unha pista de terra. Escuridade. Dor. Risas de homes. Vístete, cerda! E un golpe forte na cabeza.

Atopáronme uns rapaces en bicicleta. Paréceme lembrar que se quedaron de pe, ao meu arredor, mirándome. Está morta? Pero movín a cabeza un pouco. Todos desapareceron. Despois souben. Foron a avisar a alguén. Ambulancia. Policía. Hospital. Unha habitación branca, unha cama branca, con roupa branca. Enfermeiras e doutores, vestidos de branco. Policía. Miña tía, chorando apertando a meu tío, con aspecto de non ter durmido nunca. Cunha expresión de rabia na cara. Non María, mellor non lle dicimos nada a ela. Todo a quedar en nada. E esqueceráo…

Non entendía nada. Que ia esquecer? Que pasou, preguntei cun fío de voz, sentindo como se me doera falar. Miña nena! Sinto como alguén me aperta a man. Unha amiga. Cos ollos en sangue e unha expresión de dor sen medida. Que pasou? repito. E volvo a afundirme nun sono profundo.

Acordo no medio da noite. Berrando e empapada. En suor e nos meus propios ouriños. Mexeime na cama. Dúas enfermeiras entran. Miña tía, que estaba tombada nunha cadeira ao meu carón, mira para min cos ollos estarricados. A sacan da habitación. Sácanme da cama e me deixan ir soa ao baño. Mentres deixo que a auga quente da ducha me caia enriba, sen máis, sei por que berraba. Xa o lembro todo.