SETE · 1

No 2032 apareceron os primeiros casos. En tres meses, o andazo estendeuse a todo o planeta e non houbo quen lle atopara remedio. O mesmo mal foi quen o impediu. Só unhas poucas persoas resultaron inmunes. Ou non lles afectou porque xa vivían así. 

O 7 de abril de 2032 o maquinista do tren de alta velocidade que cubría a liña da Coruña a Barcelona foi desconectando todos os elementos baixo o seu mando até que deu en parar o convoi enteiro, entre dúas estacións da provincia de León. Non houbo ninguén ferido. O resto dos trens que tiñan que usar esas vías foron detidos polo sistema de control ou desviados por outras liñas. A xente baixou no medio do campo. Sen saber o que acontecía nin que aquel suceso era o primeiro do que sería común nuns meses en todo o mundo. Algúns se dirixiron á cabina. Alí estaba, sentado, sen ningún síntoma de estarlle pasando nada, mirando a quen lle miraba, e falando con coherencia, o maquinista. Respondendo igual que o faría durante as seguintes tres semanas as interrogadoras de distintos ámbitos polos que foi pasando. Até que un suceso similar aconteceu un mes despois nun restaurante de Hong Kong, nun supermercado en Sao Paulo, nunha oficina de correos en Stuttgart, na celebración dunha misa na basílica de Johannesburgo, nun partido do campionato mundial de rugby en Sidney, nun concerto de Boards of Canada en Tallin e na estación espacial internacional. Dúas semanas despois foron outros 49 casos espallados por todas partes do sistema solar onde tiñamos presenza. Unha semana exacta despois, outros 2401. Ao día seguinte 5.764.801. Supoñemos que a progresión seguiu, pero xa ninguén foi levando a conta. Como non podía ser doutro xeito, lle chamamos o virus 7. 

O maquinista respondeu o mesmo que a muller que apagou todo na cociña do restaurante, a caixeira que parou de contar na liña de caixa e pechou, o clasificador que deixou de colocar sobres e paquetes, o sacerdote que interrompeu a consagración, quitou as vestimentas e recolleu todo volvendo para a sancristía, o famoso xogador que levaba o balón no seu colo correndo para chegar ao touchdown, o técnico de son e luces do concerto e a astronauta rusa Limaniova, que realizaba unha revisión dunha instalación no exterior da estación na súa vixésimo terceira misión. 

Para que? Como que para que? Lle preguntaban as viaxeiras ao maquinista. Tes que levarnos a Barcelona. Porque? Que máis ten. Xa chegaredes. Pero... é o que tiñas que facer, lle dicían as compañeiras maquinistas nunha entrevista posterior. Para que? Contestaba el repetidamente. Da igual. Non pasa nada. En distintos idiomas, en distintos lugares, en momentos distintos, a resposta era esencialmente a mesma. Sempre tiñan coidado cando acontecía. Era como si nun determinado instante decidiran parar. Parar sen causar dano a ninguén. Sen intención de provocar mal a ninguén nin a nada. Simplemente parar... e deixarse levar polo tempo. Despois desaparecían. Apagaban os seus conectores persoais. Non se lles volvía ver en redes de ningún tipo. As persoas achegadas indicaban que deixaban de falar salvo para o imprescindible. Mesmo coa xente coa que convivían habitualmente. Cero relacións socias no exterior do ámbito no que se desenvolvían, que cada vez era menor. Unha habitación e pouco máis. Non lían, non seguían os medios, non miraban películas nin escoitaban música. Durmían, o que tiñan que durmir. Mantiñan unha hixiene básica. Alimentábanse. E andaban. Non todas, pero moita delas botábanse a andar pola mañá, pola cidade ou polo campo, onde estiveran, e non volvían ate horas despois. Mesmo un día completo. Cando o sol marchaba, apoucábanse e recollíanse sentadas en algún sitio no seu espazo cotián até que decidían deitarse. Por suposto, non exercían ningúnha labor profesional de ningún tipo. Non facían nada salvo estar e manterse vivas. Mentres o sistema o puido aturar. Cando a doenza se foi expandindo, as cousas deixaron de chegar. Non había tampouco quen as organizara. Quen as colocara nos estantes e as vendera. Pero tampouco quen as comprara. Todas as investigacións se detiveron, en todos os eidos. Todo o que estaba automatizado seguiu funcionando durante un tempo. 

Houbo algún balbordo nos inicios. Asaltos e violencia. Pequenos grupos que raspiñaban todo o que pillaban. Saqueos. Pero apenas duraron un par de días. Non había quen se opuxera tampouco, salvo as escasas forzas militares ou policiais que non estaban aínda afectadas polo SETE, pero pronto nin fixeron falta. A maioría dos hipermercados, tendas, almacéns de subministracións, depósitos de combustible,... quedaron como estaban. Os portos e as praias quedaron ocupados por centenares de barcos que transportaban todo tipo de cousas. Millóns de contedores cheos sen que ninguén tivera o máis minimo interese en ir a abrilos. En todas partes do mundo. Algúns aboíando no medio dos océanos, cando o SETE colleu ás súas tripulacións a moita distancia de calquera sitio onde poder parar. Cada un quedou no seu posto ou no seu camarote. Sentados ou tombados. Facendo máis ou menos o mesmo que os que andaba en terra e os que lles pillou no espazo. Mentres non se apagaron as comunicacións, apenas soubemos de algún accidente de avión en relación con este mal. Na maioría dos casos un ou outro piloto ou os sistemas de guiado automáticos levaron a todos a terra. Pero había pasaxeiros que non baixaban. Non ían onde se supoñía que terían que ir. Saían do avión a moverse, collían algo de comer que atopaban nas cafeterías abandonadas ou nas máquinas expendedoras, bebían. E volvían ao seu asento. Durmían alí ou enriba de maletas en algún lugar do aeroporto apagado e en silencio. Non importaba. 

Eu son das inmunes. Escribo, sentado na mesa da cociña, no meu piso en Curtis. Para que quede constancia. Non sei moi ben para quen ou para que. Non, non é o SETE. E que coido que xa parou a Historia. Pero quen sabe. Pasaron tres anos desque todo empezou. Quedamos moi poucas. A miña muller e as dúas fillas que tiñamos en común xa non están. A doenza non é mortal, pero a xente vaise apagando. E despois dun tempo, consúmense. Apenas comen, xa non se moven, non saen do seu recuncho. Déixanse ir. E marchan. En todo o pobo somos agora 5 persoas. Hai meses que non pasa ninguén por aquí. Imos tirando dos recursos que quedan por todas partes. E xa sementamos e recollemos cultivos de hortalizas, legumes e algún cereal. Os animais domésticos non se viron afectados en nada, salvo pola ausencia dos seus donos. Ausencia primeiro de atención, despois física. Os que iamos quedando fomos liberando cans, gatos, galiñas, porcos, vacas, cabras,... agora andan por todas partes. Quedamos con algúns, por ter compaña e por ter ovos, leite, algo de carne fresca. Os que eran máis sinxelos de atender. Cada un cos seus. Entre os humanos, apenas nos relacionamos. Cando nos xuntamos non hai alegría. Nin con viño. Como podería habela? Cada unha atende ao seu e só contactamos cando hai algo que facer que require de máis dunha persoa. Chámome Manuel. No caixón de correo segue poñendo, Manuel, Cecilia, Lúa e Milena. Non son quen de cambialo. Tampouco pensei en mudarme. Habendo como hai tanta casa baleira. Chégame con este espazo. 

Unha desas ocasións nas que colaboramos e cando organizamos unha viaxe para ir buscar cousas que precisamos. Eu alimento a luz da miña vivenda cun xerador eléctrico. Hai miles de litros de combustible nos depósitos das gasolineiras da zona. Cando necesito repoñer vou a unha delas cunha bomba manual e saco o que preciso. Nunha das liberacións topei cun par de cabalos. Sorprendeume o amigábeis que foron, como se agardaran por compañía humana. Tiñan todo o aspecto de levar máis dunha semana sen comer. Apenas tiñan auga nos seus bebedoiros. Pensei en atendelos e quedar con eles. E foron moi agradecidos. Deixeinos nas cortes da casa onde estaban. A unha media hora andando, 10 minutos en bici dende o meu edificio. Todos os días vou canda eles. E preparei un remolque de carga longo de furgoneta como carromato. Non se me dan mal estas cousas. Metinlle un eixo máis, cun sistema para que as rodas xiraran até 30 graos en calquera dos sentidos. Instaleille un banco con respaldo. E acopleille un tirador co enganche para amarrar os cabalos. Transportes Manuel. Pensei en instalar no tellado do edificio placas solares, para telas como alternativa ao xerador. E llo comentei a Lucía e ao Rubio. Nunca nos dixo como se chamaba realmente. E ninguén o coñecía de antes. Non pasaba moito tempo no pobo. A Rosalía e Pedro tamén lles pareceu boa idea para os seus respectivos fogares. Pero non lles apetecía a viaxe. Rosalía xa cambiara cinco ou seis veces de casa, pero as demais seguíamos onde viviamos xa antes do SETE. Por aquí xa miráramos e non dabamos con elas. Había en algúns edificios, pero polo que puidemos ver, non funcionaban xa, estaban rotas ou non tiñamos capacidade para desmontalas sen danalas. Necesitabamos que foran novas. Novas... sen uso. Cousas novas, poucas había xa salvo as que nos proporcionaba a natureza. E manuales, coa información técnica. Xa non había internet onde mirar. 

Saímos un martes moi cedo, cando asomaba o sol. Pensamos en ir a Betanzos. Algunhas de nós lembrábamos empresas de elementos de construción alí. Pero decidimos ir ao grande. Volver á cidade. Onde xa estiveramos nunha das primeiras excursións que fixeramos. Tardaríamos un día enteiro en ir. Outro día ou dous para ir aos distintos sitios onde pensamos que poderíamos atopar o que precisabamos. Un día e medio para volver se conseguíamos a carga. Tempo e Fugit, os cabalos, non eran precisamente percheróns, máis ben de paseo. Non quería forzalos. Os nomes non llos puxen eu. Estaban en placas que levaban postas no pescozo. Non coñecía aos seu donos. Só vin o que quedaba deles. Unha muller, sentada nunha butaca. Cun vestido roto por moitos sitios. Como roído. Probablemente roído como algunhas das partes do seu corpo. E o dun home duns 50 anos. En chándal, ou o que quedada del. Tombado nunha hamaca no soportal da entrada da casa. Case parecía durmido. Ambos debían levar xa ben medio ano mortos. 

Collemos provisións. Un pouco de todo. Conservas, algún tomate, queixo, viño. Auga atoparíamos polo camiño. Lanternas e pilas. E podíamos entrar en calquera sitio para coller o que topáramos, pero facíasenos violento. Non sei moi ben porque. Só a primeira vez que fixemos unha viaxe levamos escopetas e machados. Volveron igual que foron. Sen usar. Tiramos cara a autovía. A que ía da Coruña a Madrid, pasando por Lugo. A viaxe por estrada facíanos pasar por demasiados lugares, vilas e parroquias que antes estaban habitadas, máis ou menos. Aquela primeira viaxe escolleramos ese camiño. Tampouco sabiamos moi ben como ía funcionar o do carromato e teriamos máis a man os posibles elementos para reparar que precisaramos. Todo foi sobre a marcha. Pero non había xente. Casas e leiras, soutos e chousas, abandonadas ao tempo e á climatoloxía. Bares e tendas coas portas abertas, pero sen luz nin vida dentro. Non había ruído de fondo. De actividade humana. Só os da natureza. Que se fixera xenerosa. Proliferaban as plantas e os animais soltos por todas partes. Nesa primeira viaxe só falamos cunha única persoa. Unha muller que camiñaba por Oza, saíndo dun Gadis cunhas bolsas con algunhas cousas de comer e utensilios. Constancia. Chamábase Constancia. Fixemos noite na súa casa. Compartimos mesa e mantel. Viño, unhas larpeiradas. Co lume da lareira fomos adormecendo até que asomou o sol do día seguinte. Apenas falamos. Para contar penas, mellor estar caladas. As alegrías dende hai uns anos, non son moitas. 

Cando volvemos polo mesmo camiño, non a vimos. Non paramos a buscala tampouco. 

A autovía seguía estando en mal estado. Como levaba xa anos antes do 32. Pero o noso vehículo e os nosos motores non se vían afectados por tal circunstancia. Seguía habendo obstáculos, iso si. Vehículos abandonados. De todo tipo. Nas beiravías a maioría deles. Tamén nisto, a xente paraba, apagaba, senalizaba e quedaba alí. Ou botaba a andar. Cara onde pensaba que tiña que ir. Pero cando xa non había sitio, paraban en calquera carril. Aínda que nunca quedaba totalmente pechada. Sempre había por onde pasar. Isto foi algo que a todas as que quedamos seguíanos chamando a atención e facéndonos preguntar porque esa orde e control. Non lle atopabamos explicación. As plantas empezaban as asomar entre o chan, medraban sen limitación nas marxes e nas medianas. Apenas se miraban os valados de protección. Os grandes letreiros e a maioría da sinalización vertical seguían en pe e lustrosos. Algunha letra empezaba a padecer síntomas de ir desaparecer en poucos anos. Pero non inducía a confusión para as que coñecíamos o territorio. E había poucas posibilidades de que alguén viñera a facer turismo. Cando empezabamos a baixar cara a Coirós, unha manda de cabalos ceibos atravesou toda a autovía. Debían ser 40 ou 50, algúns aínda poldros. Nin miraron para nós, pero Tempo e Fugit alborotáronse un pouco. Nun par de horas estabamos pasando pola peaxe sen peaxe da autoestrada de entrada á cidade. Había alguén nunha cabina. O que quedaba de alguén. Pero todas as barreiras que seguían enteiras estaban levantadas. Empezaba a facerse noite mentres o noso carromato baixaba xa pola Avenida de Alfonso Molina. Durmimos en habitacións do décimo andar dun hotel que conservaba o letreiro luminoso funcionando. Marabillas da tecnoloxía led recargable. Había corpos na recepción. Fomos subindo andar por andar, até que pasamos tres sen percibir a sospeita de cheiro a morto. Cada unha de nós ocupamos unha habitación. 

Estabamos cansas. Non houbo leria. 

Espertoume un ruído mecánico. Saín ao corredor e alguén cun uniforme de traballo estaba pasando a aspiradora. Non se me ocorreu outra cousa que dicirlle que si lle parecían horas para poñerse a facer iso. Eran as oito e media da mañá do día seguinte. Apagouna. A rapaza quedouse mirando para mín. Sorprendida. Non pola miña resposta. A sorpresa era eu. Máis aínda cando Lucía e o Rubio saíron tamén das súas respectivas habitacións. Lucía fregaba os ollos, O Rubio rañaba nas... Ola, son Diana. Desculpen a molestia. Non me decatara de que había alguén. Volverei máis tarde. Rapaza, agarda. Foi un acto reflexo. Como ben entenderás, non ten moito sentido o que che dixen. Non ten moito sentido nada. As miñas compañeiras empezaban a espertar xa... Diana, eu tiña unha amiga que se chamaba así, díxolle Lucía. O Rubio non abriu a boca e seguiu co seu, deu a volta e meteuse de novo na súa habitación. Tampouco ten moito sentido estar pasando a aspiradora nun hotel baleiro, despois de todo o que ten pasado, non si?, lle indiquei eu. Soltou as mans do aparato, que aínda tiña agarrado. Ten razón. Non me fales de vostede, por favor. Vale. E que a miña nai antes de marchar aconselloume seguir coas rutinas en todo. Para non tolear moito. E me funcionou. Este dous últimos anos. Pero... como é que segue funcionando o trebello? Ah!, si! O edificio enteiro tiña, ten, un sistema de enerxía autónomo. Dicía o director que poderíamos estar tres meses sen conectarnos á rede e seguir tendo o mesmo servizo. Pasou máis tempo, si, pero para o caso, son eu a única que gasta facendo algo. 

Xa. Vives aquí? Non, na zona dos Mallos. Coñece... desculpa, coñeces o sitio. Si. Vivín hai anos na cidade. Tiña amizades nese barrio. Eu tamén, claro. Agora non. Todas marcharon. Porque lle sigo dicindo así? Nós tamén o facemos. Vimos dende Curtis, coñeces? Non. Nunca saín de aquí. Pois... se queres vir con nós. Alí como en todas partes, hai moito sitio onde vivir. Vale. Pero, para que a viaxe? Buscades xente? Non, subministracións. Para facer unhas instalacións en concreto. E o que se nos veña á cabeza levar. Hai máis xente? Sodes os primeiros que vexo en tres semanas. Paseo pola cidade cando non estou aquí facendo algo. Non vexo case nunca a ninguén. Coido que hai xente en algunha vivenda. Vense luces a partir dunha determinada hora, pero nunca coincidimos na rúa. No é de estrañar. Nós somos 5 en todo o Concello. E sabemos que a xente fuxiu das cidades cando todo empezou. Por iso foi tan sorprendente verte. Cantos anos tes? Vintedous. Pasado maña fago os 23. 

Se queredes tomar algo, abaixo. Na cafetaría hai cousas aínda. Envasadas. E se pode poñer a cafeteira, xa sabedes, autonomía enerxética. Ben. Baixaremos nun rato. Vémonos alí? Vémonos alí. 

Claro, agora entendía porque seguía saíndo auga das billas, quente tamén. E a televisión funcionaba. Non emitía nada, pero funcionaba. Este era un bo sitio para pasar uns días. Quizais... 

Facía tempo que non almorzabamos así. Cousas que xa non se vían. Un café espreso. Dunha máquina profesional de grao moído. Había paquetes de café en grao, sen abrir. Diana nos dixo que no almacén eran centos. Que se queríamos levar... quen os ía botar a faltar. E había máis cousas. Tiñamos que baixar a ver. Unhas torradas de pan. Envasado ao baleiro. Conservábase perfectamente. Manteiga e marmeladas, en bo estado na sala refrixerada. Zumes envasados. Froitas deshidratadas, que se volveron vivas, case naturais, cun pouco de auga. Para variar, non falamos moito. Pero foi agradábel. Había algún que outro sorriso. 

Non falamos, salvo Diana. Contounos do seu proceso. Fomos escoitando. Algunha cousa diferente, pero moitas similitudes co que todas pasamos. Vivía coa súa nai, maior, irmá pequena de cinco, as outras catro espalladas, casadas ou solteiras, con fillos e fillas algunhas, por outros sitios na cidade, algunha marchara fóra do País, a Burgos unha, a Milán outra. Pero ela quedou, nunca lle deu por saír da cidade. Aquí tiña o que quería e precisaba. E á súa nai. Era a súa amiga, quizais a mellor. Tiña algunha lea por ai, pero nada serio, tomar algo, darlle alegría ao corpo, falar, ir ao cine,... un día esta outro aquela. E entón, empezou todo. Foron chegándolles noticias da súa familia. Como ian deixándose levar. Unha das irmás mandou aos seus dous fillos con elas. Que pena foi velos irse. Un rapaz de 15 e outro de 17. Como ver marchar a esperanza. Un quedou na habitación de invitados un día. Non volveu a saír. O outro botou a andar. Topárono tres semanas despois perto do Quinto Pino, sentado, morto. Como tantos outros, parecía que se lle fora a vida nun suspiro. Como se quedara sen batería e non houbera xeito de recargala. Seica xa levaba alí 10 días, pero a ninguén lle chamou a atención. Era xa tan común. E había tantas outras persoas que marchaban e nunca máis se volvía saber delas. Ou non había quen as buscara xa. A súa nai aínda tardou en irse. E deulles tempo a falar de tantas cousas. 

Escoitándoa, pensei en como puido ser que non houbera reaccións de pánico masivas. Case foi á inversa. Como Diana e a súa nai. Seguiron vivindo a súa vida cotián, como puideron, asumindo que unha, outra ou ambas, entrarían tamén nesa zona gris de deixarse levar. Sen laiarse, nin clamar ao ceo, berrar ou perder o sono. Todo baixo un autocontrol individual sorprendente. As que quedamos, parece que tamén continuamos nesa liña de comportamento. Quizais ese andazo tamén nos afectou a nós, pero non quixo levarnos. Ou non quixemos marchar nós. Autocontrol. Non coñecemos de ningún caso de xente que quedara viva que se volvera violenta ou en actitudes de dominio ou agresividade. O Rubio, un día nunha conversa tranquila, nos contou que el fora un home violento. Estaba condenado e cumpría sentencia na cadea de Teixeiro, por un crime de sangue dicía el. Ao seu arredor, as súas compañeiras de cadea e as funcionarias todas foron caendo baixo o SETE. Pero non houbo os típicos alborotos carcerarios. Ninguén entendía o que estaba a acontecer, pero tamén o asumiron como inevitable. E un día, cando xa quedaban apenas 3 persoas vivas activas dentro das instalacións, unha delas, funcionaria, foi abrindo todo, desconectando todos os peches e deixando as portas da instalación abertas de par en par. As tres saíron, miráronse, despedíronse afablemente. A funcionaria subiuse ao seu coche e colleu camiño a Lugo. O outro preso, un rapaz duns 30 anos, que parecía norteafricano pero falaba en galego de dicionario, preguntou cal era o mellor camiño para chegar a Santiago, buscou algún coche aberto, dos que a xente deixaba por todas partes, coas chaves postas e arrincou tamén para onde quería ir. O Rubio decidiu quedar pola zona. Coñecía sitios de excursións e paseos que lles facían para ir coñecer o entorno, ou ir ver museos e obras de teatro, programa cultural de reinserción lle dicían. E acabou na casa onde está agora. Coido que foi a conversa máis longa que fixo con nós. E non volveu explicar nada máis. Só fala cando é imprescindible. 

Saímos. Eran xa as dez e pico. O sol brillaba. Algunha nube paseaba polo ceo. Segundo abrimos a porta apareceu un can de bon porte, negro como o acibeche, unha mestura de pastor con algún outro, e movendo a cola compulsivamente e falando no seu idioma véusenos enriba. Ola Pan! O saúdo de Diana rebaixou a tensión. Rosalía non facía moitas migas cos cans e estaba pegada as costas do Rubio medio contra a porta de saída tamén. O can deu voltas arredor de Diana cando saíu e xogaron un anaco. Este é o meu can. Agora. Apareceu un día camiñando mentres eu viña para o hotel, irá para un ano e medio. Aniqueime e lle fixen un saúdo, pero non se me achegou. Seguiume. E cando cheguei ao Hotel, quedouse fóra. Pensei que marcharía, pero unha hora despois o vin aínda sentado na entrada. Collín algunhas cousas de comer de humanos e un cacharro con auga e leveillos. Non se achegou a eles até que eu volvín entrar. Pero cando rematei a rutina e saín para ir cara á casa seguía alí. Esta vez si que me deixou achegar. Levaba unha placa co seu nome. Pan. Tiña graza. Acaricieino un rato e desde aquela xa non se separou de min. Pero nunca quixo entrar aquí. Na casa si. Curioso. 

Temos que ir pola miña casa, por certo. Se vou ir con vós, teño que coller algunhas cousas. Mirámonos entre nós e asentimos. O carromato estaba, como non, onde o deixaramos. Os cabalos tamén. Auga e algo de comida para eles. Cando remataron, colocámoslles os arneses e enganchámolos. E aló fomos. Entrando na cidade pola avenida central. Nos edificios, moitas fiestras abertas, con cortinas que bailaban en algunhas. Sabíamos que tamén as portas o estarían. A partir dun determinado momento, todas as portas e fiestras foron quedando así. Se xa non había ninguén vivo nunha vivenda, non había nada que gardar. Tiñamos moitas máis cousas xa do que nunca poderíamos chegar a usar. As fiestras as abrían os que ían recoller á xente morta. Houbo un momento no que xa non había xente dabondo para isto nos servizos públicos ou profesionais. Primeiro o foron facendo os que estaban en Protección Civil. Cando tamén foron quedando sen xente, as autoridades fixeron un chamamento para pedir persoas voluntarias. Todas sabíamos o que era ir vendo marchar xente nosa. E houbo moita xente que se ofreceu para atender esa función. Mesmo aprendendo cousas como usar crematorios e soterrar persoas. Aquelas foxas. Todas e cada unha das persoas que se enterraban xuntas nelas levaban identificacións repetidas de algún tipo, de materiais que durarían séculos. E había listas, para saber quen quedaba onde. Que non pasara o que pasou con outras foxas. En algúns portos de mar, como neste, enchían barcos mercantes de bolsas negras e o levaban a afundir a 50 millas da costa. Sempre con todo rexistrado. Pero pouco tempo despois houbo que enterrar aos enterradores. E os que marchaban, foron quedando onde desconectaban, agás que tiveran aínda alguén vivo que os trasladara. En Curtis tamén hai moita fiestra aberta, pero impresiona ver o mesmo nuns edificios tan grandes. 

Eu lembraba aquel barrio dos Mallos. Saíra cunha moza en tempos que vivía por alí. E algunha vez foramos xuntas ao cine Alfonso Molina. Eran tempos... que as veces parécenme soños. Ou historias de libros que contan vidas de outras xentes. Non da miña. Non da de ninguén das que seguimos vivas. Diana non tardou moito en coller o que precisaba. Baixou cunha bolsa grande de deportes, de marca, pilleina un día nunha tenda do centro, aberta de par en par, e deixeilles os cartos enriba do mostrador cunha nota. Volvín pasar catro ou cinco semanas despois por alí, e alí seguían, cartos e nota. Cando pasaran tres ou catro meses dende que deixou de haber comunicacións e case que todo estaba aberto, sen xente, dábame unha alegría collendo algo de cando en vez, cousas que nunca puidera ter antes. Pasado un tempo, nin me paraba a mirar os escaparates. Decateime de que realmente non necesitaba nada diso. 

Sen preocuparnos das senalizacións de tráfico, algúns semáforos seguían funcionando, supoñiamos que terían algún deses sistemas autónomos de control, chegamos á Avenida de Arteixo, e máis por costume que outra cousa, cruzamos por un paso de peóns para poñernos do lado correcto da circulación, que cambiaramos antes para acurtar cara á casa de Diana, xa me dirás ti, até que tocou torcer para o interior do polígono da Grela. Paramos o carromato nunha zona de carga e descarga, soltamos aos cabalos e os deixamos nunha leira sen edificar que tiña herba e plantas a altura da cintura de calquera de nós, cunha corda longa amarrada a unha árbore que había case no medio. E empezamos a visitar almacéns de construción, de subministracións eléctricos, de decoración,... atopamos o que viñamos buscando e collemos algunhas cousas máis. Non vimos a ninguén, algún can solto e gatos. Moitos gatos. Pero Pan os mantiña a raia, cando non saia correndo para xogar con eles... e volvía, sempre volvía, en canto se decataba de que non nos vía. De que non vía a Diana. Os cans son así. Enganchan con alguén e establecen un vínculo. Que adoita durar por sempre. 

Había un concesionario de coches, non lembro moi ben a marca. Dos últimos modelos con pila eléctrica auto-recargable. Mentres andaban recuperaban a carga. Ou iso dicían os fabricantes. O Rubio sentiu gañas de probar un. Como nos que deixaba a xente, estes tamén tiñan as portas abertas, pero non as chaves. Estaban nun panel nun dos laterais da exposición. Chaves por chamarlles algo. Unha especie de mando a distancia que se acoplaba no frontal do cadro de instrumentos. Segundo o puxo o coche falou. O Rubio medio se asustou, pero asiña entablou conversa, foi seguindo as indicacións do trebello e puxo o coche a andar. Vouno levar para Curtis. Se é verdade que se recarga, temos outra opción de mobilidade. Senón, o deixamos onde chegue. O sistema indicou que tiña un 25 por cento de batería. Iso non daba para chegar, pero porque non probar. Non mirou ningún outro, e había máis dunha ducía. Gústame esta cor, dixo. Verde area... mirámonos como pensando nesa combinación, iso non existe, dixo Diana. Alguén riu... Foi raro. Non adoitabamos rir moito.