IXTORIAX

Cando era nova gustábanme as historias de maxia. Na adolescencia, a negra. Pero antes e despois sempre preferín a branca. A das meigas das que me falaba a avoa cando tiña ocasión. Aquelas tardiñas diante da lareira de pedra na cociña da casa de Noisame. A que lindaba por diante coa estrada que ia e viña á vila. Por detrás co río de pedra e ferro polo que circulaban os vagóns amodo. Antes da curva. Cando os miraba pasar, sobre todo de noite, a xente que aparecía nas fiestras, contaba historias de vidas en outros mundos. Cada quen a súa. Eu imaxinaba sempre que algún día sería pasaxeira nun deses vagóns. Máis que fuxiría pola estrada. As estradas levan a sitios concretos, os trens parece que te levan a calquera sitio, incluso a algúns de conto. Ou iso pensaba eu daquela. Despois marchei, nun autobús, pola estrada cara a vila. Da vila á unha cidade que non coñecía e da que apenas escoitara falar. A estudar bacharelato, nun colexio de monxas e curas, cunha aparencia sinistra a primeira...

Luisa e Celedonio vivían nun planeta plano. Case que redondo, pero non esférico. Un planeta con dúas caras. Dúas caras de arriba e dúas caras de abaixo. Dependendo da época do ano. O planeta chámase Terro, así lle puxeron os seus habitantes, os terróns. Non está nunha galaxia moi lonxe. E non xira ao redor dunha estrela, como fan moitos. E a súa estrela, que lle chaman Sola, a que da voltas ao seu redor. Unha estrela cadrada, por certo. Non cúbica, cadrada, tamén plana. Hai moito tempo, nos inicios da súa civilización, cando aínda crían en cantantes, futbolistas e actores, todos os terróns afirmaba que o seu planeta era redondo. Redondo en tres dimensións. Unha esfera. Ou case. Os experimentos iniciais colocando puntos de observación a moita distancia uns dos outros daban como resultado que segundo se ían afastando, deixaban de verse. Como se foran afundíndose. Pero non, era un efecto óptico, debido á refractancia do chan coa capa de gases superiores, e un defecto de visión, pola circ...